Καλό ταξίδι....

Λένε πως το γέλιο δίνει ζωή,
εσύ γελούσες πάντα. Λες και είχες βρει το μυστικό της ευτυχίας. Όταν σε γνώρισα μου είπες πως είμαι άνθρωπος γιατί και εγώ γελούσα...πως βλέπεις την ψυχή μου και σου φτιάχνω τη διάθεση.Γέλασα...και σου'βαλα ποτό. Δε χρειαζόταν να πούμε τίποτα αλλο. Μάθαμε ο ένας τον άλλο με ένα χαμόγελο και ένα βλέμμα.
Είχες περάσει πολλά μα ποτέ δεν το έβαλες κάτω :Έτσι είναι η ζωή,έλεγες και χαμογελούσες.
Στεκόσουν πάντα έξω από το μαγαζί...ρουφούσες τη ζωή βλέποντας κόσμο να περνά και γέλαγες με το άγχος και την γκρίνια τους. Εσύ δεν γκρίνιαζες ποτέ
Μέχρι και εκείνη την ώρα - την τελευταία σου- γελούσες. Ήξερες πως ήρθε το τέλος νωρίς κοίταξες στα μάτια το θάνατο,του χαμογέλασες- χωρίς πίκρα,χωρίς στεναχώρια,χωρίς παράπονο- του έκλεισες το μάτι και έφυγες μαζί του.
Όλος ο κόσμος σε υποδέχτηκε....σε περιμέναμε στη γέφυρα. Και συ πιο όμορφος από ποτέ..φορώντας το πιο γλυκό χαμόγελό σου μας αποχαιρέτισες
Καλό σου ταξίδι...

Αγάπη...

κι όμως ήρ8ες...σε περίμενα.Ήλπιζα να σε γνωρίσω...Σε βρήκα σε ένα ζευγάρι μάτια μελαγχολικα...και μια αγκαλιά που μέσα της χάνομαι...σε ένα χαμόγελο γλυκό και ένα γέλιο αυθεντικό...σε ένα χάδι που τα γιατρεύει όλα ...σε μια καρδία τρυφερή...μια σκέψη ανέμελη και σε ένα φιλί μόνο δικό μας. Πέρασαν κίολας τόσα χρόνια...και ακόμη είσαι εδω...ξέρω ότι δε θα φύγεις ποτε...όπως ξέρω πως κάθε μέρα θα σαι δίπλα μου.

Αγγελέ μου..

Αδερφέ μου,
Σήμερα μου έκαναν μια ανόητη ερώτηση. Πραγματικά ανόητη. Με ρώτησαν τι θα άλλαζα στη ζωή μου. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως θα θελα να μην υπήρχε ο χαμός σου. Πως θα’ θελα να είχα την ευκαιρία να σε δω, να σε αγγίξω, να σε ακούσω… πράγματα που ποτέ δε μου έδωσες την ευκαιρία να το κάνω. Βιάστηκες βλέπεις να πας στον ουρανό, ήθελες να μάθεις κ συ να πετάς ψηλά, ελεύθερος μαζί με τους αγγέλους. Ούτε που σκέφτηκες τι άφηνες πίσω.
Όμως ξέρεις…. το ξανασκέφτηκα και είδα πως αν δεν έφευγες τόσο γρήγορα από κοντά μας ίσως να μη σε ένιωθα τόσο δίπλα μου. Τώρα μπορώ να σε νιώθω εδώ… Νιώθω το χέρι σου να μου σκουπίζει τα δάκρυα όταν κλαίω, νιώθω την ανάσα σου κάθε βράδυ πάνω από το προσκεφάλι μου που με προσέχεις μη δω τίποτα στον ύπνο μου και με τρομάξει. Νιώθω το τράνταγμα του γέλιου σου όταν και εγώ γελάω. Και με όλα αυτά ξεχνάω πως μου λείπεις…. Αν είναι δυνατόν!Περιμένω τη στιγμή που θα βρεθούμε όλοι μαζί σαν πραγματική οικογένεια.
Απάντησα λοιπόν πως δε θα άλλαζα τίποτα. Γιατί ότι θέλω είναι πάντα δίπλα μου έστω και αν δεν μπορώ να το ακούσω, να το δω, να το αγγίξω. Σημασία έχει ότι το νιώθω.

Σκοτάδι....

Ανοίγω τα μάτια μου...σε ψάχνω...λείπεις....θύμαμαι...
Έφυγες...δε θα ξανάρθεις....θα σε θυμάμαι...
Οι ώρες μακριά σου είναι ατελέιωτες...σκοτεινές....μοναχικές....
Πρέπει να συνεχίσω - έτσι μου λένε - αλλά πως ζει κανείς χωρίς καρδιά;
Πρέπει να σε θυμάμαι....για να ξεφύγω από το σκοτάδι...αλλά στο σκοτάδι είμαστε πάλι οι δυο μας...τελικά θα μείνω...αγαπώ το σκοτάδι...μόνο σ' αυτό σε νιώθω πάλι δίπλα μου....
Κλείνω τα μάτια μου....αγάπη μου είμαστε πάλι μαζί.

Ελπίδες...

Αποφάσισα πως θέλω να ξεχάσω
όχι την βαρετή ζωή μου,ούτε τα όνειρα που δεν πραγματοποίησα.
Θέλησα μόνο να ξεχάσω τις ελπίδες,
αυτές τις ελπίδες που σε δένουν σφιχτά με πράγματα και καταστάσεις.
Που βρίσκουν πάντα στόχο την απροστάτευτη καρδία σου και σε πνίγουν
που δεν κατάφερες να απαρνηθείς αυτά που ποθείς.
Τις ελπίδες που αν κ δεν φαίνονται σε τυρρανάνε.
Που σε κάνουν να πέφτεις όλο και πιο χαμηλά....σε πιο βαθύ σκοτάδι.
Που σε κάνουν φίλο με την απελπισία και τον πόνο.
Το μόνο που σου μένει στο τέλος.....είναι η ελπίδα πως θα ξεχάσεις.